Yürüdüm Esasen

Yürüdüm.
Yol nereye gidiyor diye pekte aldırmadım esasen.
Esasen ben; aklımın bir karış havada olması sebebiyle,
Yolun sonu gibi bir hesap yapmadım.
Pek sevmem zaten hesap kitap işini.
Bana göre değildi.
Elbet bir yere götürecekti yol zaten beni.
Elbet bir yerde ya yol bitecekti,
Ya da ben.
Bittim mi?
Bilmiyorum.
Yol bitti mi?
Bilmiyorum.

Yürüdüm.
Kararsızlığın,
En kötü karardan daha kötü olduğu aşamadayım.
Devam mı etmeliyim?
Yoksa durup da hayatı boşvermeli miyim?
Bilmiyorum. Kararsızım.
En kötüsü ya!
Ne yol ne ben,
Bitmeyen kararsızlık esasen.

Yürüdüm.
Kalbin sesiyle beraber şarkı söylerken,
Birden duraksadı aklım.
Bir karış havadaydı oysa!
Aklımın kalbimle aynı dilde konuştuklarını duydum.
Sanırım yolun sonu buydu.
Biri ağır basmalıydı oysa ki!
Biri daha çok haykırmalıydı.
Lakin olmadı.
İkisi de aynıydı o an.
Yol aklımla kalbimin arasındaydı.
Ben aklımla kalbimim arasında ki
O yolda yürümüşüm.
Aklımdan kalbime yol alırken,
Geri de bıraktığım aklıma geri dönüp,
Elimde boş gitmemişim.
Kalbimi de aklımın yanına koyup,
Yol bitmedi sanmışım.
Yolun sonu buymuş esasen.
Akıldan ve kalpten aynı şeyi duymakmış yolun sonu.
Yol dediğim kalbimin götürdüğü değil,
İçimin aklımla kalbim arasında gidip gelmesiymiş.
Galip olan aklım ve kalbimken,
Mağlup olan içimin ta kendisiymiş.

 

BETÜL HARMANBAŞI

[Toplam:0    Ortalama:0/5]

You may also like...

Bir Cevap Yazın