Çünkü Ben

Hayal kurmak dışında insan gözlerini neden tavana diker hiç düşündün mü? Birileriyle konuşurken sırf gözünden yanağına değil de gözünden içine süzülsün diye diktin mi gözlerini tavana? Ya da kaç kere mutfak tezgahına var gücünle bastırıp ayakta kalmaya çalıştın? Bütün kanın çekilircesine yere çöktün mü hiç? O içindeki yangın bir haykırış olup dökülmesin dudaklarından diye dudaklarını ısırdın mı? Bir filmdeki hastahane sahnesinde ağlarken insanlar sen etrafındakiler anlamasın diye yutkundun mu boğazını acıta acıta? Artık yeter tutmak istemiyorum kendimi diye ağladın mı tek başına? Dizlerini çekip kendine, kanayan yüreğinin değil de dizlerinin olduğu günleri anımsadın mı? Sen daha kötüsü olamaz dedikten sonra daha da kötüsünü yaşadın mı?

Tavanla dost oldum, tezgaha tutundum, dudaklarımı ısırdım defalarca, hiç acı hissetmeden ısırdım, içime haykırdım. Yoktu etrafta haykırsam da sesimi duyacak biri. Bende içime attım. Çok defa bütün kanım çekilir gibi yılgın buldum kendimi yerde. Film de ağlarken insanlar etrafımdakilere güldüm ben; sonra kaçtım o odadan, ağladım evin bir köşesinde. Çok defa da tuttum kendimi, ve çok defa yeter dedim tutma.Duvarlar üstüme üstüme geldiğinde en köşesine gittim odamın, çektim dizlerimi kollarımın arasına ağladım; çocukluğuma, çocukken kanayan o diz yarama, elimdeki kesiğe ve belki de o an ki çaresizlikten sığındım çocuk masumiyetime. Daha da kötüsü oldu hep, daha ne gelebilir başıma dediğimde önden buyur etti beni hayat ve ben sustum.Sonra yine kötüsü oldu.Annemin dizlerini aradım, annemin ellerini aradım, annemin kokusunu aradım, annemin iki sözünü aradım.Oysa yoktu işte o, ben kimsesizdim. İçimde kimsesiz kalan bir çocukla bir başıma kaldım.Sonra yazdım.Yetmedi kelimeler, yetmedi anlamları içime attığım haykırışları anlatmaya. Yine de yazdım.Yazmasaydım aklımı yitirecektim. Yazmasaydım, ağlayacaktım…Belki hepinizin içinde belki bir sokakta belki balkonda.Yazdım, belki acım biraz törpülenir diye. Yazdım; çünkü ben acıma acımı yazarak savaş açabiliyorum. Çünkü ben bir tek yazdığımda kimsesiz hissetmiyorum….

 

[Toplam:0    Ortalama:0/5]

BETÜL HARMANBAŞI

You may also like...

Bir Cevap Yazın