Satır Başında Hayat

Her satır başı için hayatımdan bir gün ayırdım.
Bir kaç doğru cümle için savaşmayı öğrendim,
Kelimelerle boğuştum.
Öğrendiklerim; yazdıklarımın hepsiydi,
İçimden gelen seslerdi.
Hayatta olduğu kadar geride değildim yazdıklarımda;
Çünkü yazdıklarımı kaybetmemek için hem hislerime hem de cümlelerime özen gösteriyordum.
Sana hiç bir zaman anlatamamıştım.
Biliyorum benim hatamdı.
Gerçek hayatta yazdıklarım kadar başarılı değildim,
Kendimi sana anlatamıyordum.
Ve paragraflar gibi uzun yer kaplamaya başlıyordun hayatımda.
Uzun ve akıcıydın.
Sürükleniyordum satırlarında.
Kaybetmek istemediğim seni, noktalardan uzak tutuyordu beni fazla yaklaşmıyordum onlara.
Üç noktayla bitirirdim günlerimi sırf sana olan inancımdan.
Biliyordum hayat harflerle başlardı, kelimelerle de devam eder.
Hayatına her yeni gelen bir cümle olmaya başlar.
Sonra bir araya gelir paragraflar, bölümler olur.
Ve yıllar geçtikçe tamamlanır, bir kitap olurlar.
Okumak için hafızanda bir rafa kaldırılır, anılar olarak orda kalırlar.
İstediğin şeyler olmaya da bilir içlerinde, istemediklerinde.
Sen benim istediğim, zor cesaret edip söylediğim ve elimden alınan en güzel anımsın,
Bu raflarda toprağa gidene kadar tozlanmadan saklanacaksın!
Kalbim ve ruhum seninle, içinde hep yarım kalmış bir bilmeceyle.
Son kitap son rafa gitmeden, kitaplar mezara girmeden söylemek istediğim son sözler.
Sabrımın sensizliğe dayanamadığı zamanlarda hep uyurdum;
Çünkü rüyalarımda her zaman benimdin.
Ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim,
Sadece elimden geldiği kadar gizledim.
Ve bunu sen hiç bilemedin…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir