Merdivenler

0

 

İnsanlar vardı; kalabalıklardan ayrılan,
İnsanlar hani yağmurda ıslanan..
Hanlara kaçan,
Hanlardan çıkan.
Eski apartman merdivenlerinde kaybolan…
İnsanlar vardı İstanbul Sokakları şarkısıyla dalıp dalıp başka zamanlara savrulan..
Hayatlar vardı o eski taş merdivenlerden her sabah bir koşuşturma telaşla inip, akşam saatlerinde, belki de gecenin bir vaktinde yorulmuş, bitkin halde yavaş yavaş hanın demir kollarından tutunup yukarı çıkmaya çalışan..
İnsanlar vardı her biri birbirinden farklı..! Kimisi güneşi görünce,
Kimisi ay ışığında kendisiyle baş başa kalan..
Peki ya yıllanmış eski merdivenler..
Ah o merdivenler.. O yüksek tavan, işlemeli duvarlar..
Baş döndürüyordu..
Her gün, her saat, her dakika doluyor biri iniyor, diğeri çıkıyordu.. Ayak sesleri yankı yapıyordu.
Kim bilir belki de hayat yoruyordu..
Belki de, herkesin yükünü o taştan merdivenler çekiyordu

Mesela 1400’lü yıllardan beri ayakta kalabilmiş eski apartmanları işte bu eski merdivenler sırtlanıyor, sağlamlaştırıyordu..!

Merdivenlerin her katında eski ve büyük kapılar vardı.

Kapıların önlerinde sağa sola dağılmış eski terlikler, ayakkabılar..

Kapıların ardında tozlu defterler, dergiler, eski gazeteler..

Eskilerden kalma kalın çerçeveli gözlükler, pipolar, odaları saran rutubet kokusu..

Odalardaki çocukluk anıları, fotoğraflar, üstünde tarih yazılı yağlı boya tabloları..

Yaşanmışlıklar, çocukken tahta zeminde koşuşturulan uzun uzadıya koridorlar.

Kapı kollarındaki büyük anahtarlar..

Ya odalardaki büyük aynalar..

Ne sırlar bilirler,

Hangi gözlere bakmışlar, ne güzeller görmüşler..

Karanlık odalardaki uzun evore perdeler..

Tozlanmış yukarıya açılan pencereler..

Sararmış masa örtüleri, kanepe dantelleri..

Kırılmış çerçevelerdeki siyah beyaz fotoğraflar..!

Merdivenler git gide uzuyordu kapılara, kapılardan odalara, odalardan anılara..

Eski zamanlara..

Hani ninenin dizinde yattığın gençlik zamanlarına, dinlediğin huzurlu masallara..

Ah o eski merdivenler sayısını bilmediğin..

Yavaş yavaş çıkacaksın her birini, her kattaki yaşanmışlık parçasını kendine katarak çıkacaksın basamakları…

Ve çıktıkça yukarıya, bütün binadaki yaşanmışlığı anlayacak, belki ağlayacak her kapı ardındaki hayat hikayelerine sarılacak, belki de merdivenin bir basamağında yere oturup öylece kalacaksın..

Ah o eski merdivenler..

Hiç biri güneşi görmediler, yıllanmış apartmanlarda eskidiler..!

Leave A Reply