Evet Ölebilirim

 

Bir müziğin eşliğinde ölebilirim.
Evet, tam da şarkının en güzel yerin de,
En tatlı kelimesinde,
Veda edebilirim notaların ahengine.
Evet bir sabah uyanamayabilirim.
Göremeden son rüyam da mutluluğu,
Birkaç damlayla yağmur kokusuna hapsolabilirim.

Belki yarın,
Belki yarının dününde,
Çoktan ölmüş olabilirim.
Bir fotoğraf karesine esir olan eksikliğimi;
Tamamlamak üzere sonsuzluğa gidebilirim.
Evet; ben belki çoktan ölmüş olabilirim.
Evvel zamanın bir saatinde.

Bir elimde kalem, önümde kağıt…
Son sözlerimi yazarken bilmeden,
Bir bilinmezinde kaybolup hayatın,
Mürekkebini dağıtabilirim kelimelerimin,
Gözümün tuzlu sularında.
Ve sonra ölebilirim.
Evet; ölebilirim, kelimenin tam anlamıyla.

Mutluluktan kuş misali uçarken hayatın masmavi gökyüzünde,
Bir dala çarpar da kanadım,
Mavilikler içinde ölebilirim.
Bembeyaz bulutların arasında salınır ruhum.
Evet; ölebilirim, kanadı kırık…

Kirpiğime takılıp kalan,
Dilimin ucuna gelip kalbime geri yol bulan,
Yazmaya mecal bırakmayan,
Parmak uçlarıma kadar acıtan,
Bedenimde ki her hücreye hücum eden,
Göz kapaklarımı sızım sızım sızlatan,
Solumu kasıp kavuran,
Boğazımda düğümlenip canımı acıtan,
Ve hem öldürüp hem yaşatan o acıyı yazamadan ölürsem eğer,
İşte!
O zaman gerçekten ölebilirim.
Gözümden ziyade kalbim açık gider.
Ama özlemim biter.
Acımın sahibine kavuşur,
Gözüm kapanır,
İçim rahat eder…
Ve hayatımdan geriye yazamadıklarımdan ziyade,
Yazdıklarım kalır,
Bir defterin tozlu sayfalarında…

 

[Toplam:5    Ortalama:5/5]

BETÜL HARMANBAŞI

Leave A Reply