Daha Çok Sevilmeyiz Biz

Belki de ben sevilmeyecektim. Benim payıma düşen bu kadarıydı. Fazla bir şey beklemekle kendime haksızlık yaptığımın farkına vardım er geç. Sence de öyle değil mi?

Evet, öyle fazla bekleme, senden fazlasını da isteyen yok.

Evet yok. Bir şey diyeyim mi sana. Daha çoook sevilmeyiz biz…

Tırnak ucun için, saçının teli için dünyaları yakacak biri var mı?

Hayır yok.

O zaman seni bencilliğe davet ediyorum.

Sevgide bencil olmak insanlığa yakışmaz. Ben beceremem bencilliği.

Sendeki de yürek ama. O zaman katlan.

Katlanamam.

Sevmezler seni öyle. Bekleme işte. Herkes kendi çıkarları ve kendini iyi hissettirecek kadar sevecek seni. Onlar mutluluk telaşındayken gözleri görmeyecek seni. Ve sen paramparça haldeyken bile gülüyorsun diye seni mutlu sanacaklar. Ve biliyor musun sen aslında kimsenin umurunda olmayacaksın. Kendinden başka.

Biliyorum olmam herhalde. Ben bile benim umurumda değilim ki. Acımam kendime, zorlarım, zoruma gidene kadar. Ruhum acıyana kadar ki beden deki acı geçer zaten.

Evet öylesin. Neden öylesin?

Bilmem kendi kendime büyüdüm ben. O yüzden bir yerim acıdığında kimse ah vah etmedi bende ölmediğime göre demek ki önemli değil dedim. Oradan gelen bir şey sanırım, çocukluktan. Ama bir şey söyleyeyim sana bizim zamanın çocuklukları güzeldi.

Anlatsana biraz.

Biz çizgi oynardık. O an aklımızdaki en büyük korku çizgiye basma korkusu olurdu. Şimdi ki gibi bir şey yaparken bin bir türlü korkularla baş etmek zorunda kalmazdık. Acaba ben hayatın çizgisine falan mı bastım? Bu yüzden mi acaba bu girdap? Ne dersin?

Belki olabilir. Hayat işte, sadece hayat…

Ne diyorduk biz?

Kendine acımıyordun.

Evet, öyle dedim ya çocukluktan sanırım.

Ama can tatlıdır derler.

Onu canı taşıyor diye beden için derler. Canın yandığında ruhun da acı çekmez ki.

Ama ikisi de aynı sonuçta, bir bütün.

Hayır değil.

Nasıl değil?

Bak senin ruhun yanarken bedenin halay dahi çekebilir. Ve herkes seni halay çekerken görür, ruhun yanarken değil. Yahut bedenin kanlar içindeyken bile ruhunda şenlikler olabilir.

Olabilir mi gerçekten?

Evet, olur tabi. Ama ben genel olarak ruhum acı çekerken bedenen iyi görünenlerdenim.

Kafam karıştı.

Sanırım benimde. Sevilmiyorduk değil mi biz?

Evet, sevilmiyorduk ve daha çok sevilmeyecektik…

Peki, o zaman. Şimdi ki gözyaşı sevilmeyişimize gelsin.

Nasıl?

Boşver, sevilmiyoruz zaten…

 

[Toplam:5    Ortalama:5/5]

BETÜL HARMANBAŞI

Leave A Reply