Ağlamak Güzeldir

 

Tam da damarlarda bir titreme başlar. Bu titreme aynı anda göz pınarlarını da dolduracak şiddettedir. Çocukluğu gelir kiminin aklına, kimininse içine oturmuş o yara. Kimi bir ah der gece büsbütün zifiri karanlık olur. Kimi devamı ne olacak diyerek gelecek zamana seslenir usulca. Şöyle bir iç çekilir. Gözler bir kaç kez kırpıldıktan sonra dişler sıkılır. Tavana bakma aşamasından hemen sonrasında titreyen göz pınarları görevi devralır. İşte! Ağlıyorsunuz.

Ağlamak sanıldığı üzere gözden akan yaşlardan ibaret değildir. Onun oluşumu; insanın içinde verdiği savaşın somutlaşmış bir halidir. Kimi zamansa bir savaşın mağlup tarafı olmanın vermiş olduğu hezimet içinde girilmiş olan o girdaptan nasıl çıkarım sorusuna cevap aramanın eşiğinde göz açıp kapayıncaya kadar yanaklardan süzülen tuzlu bir göz suyudur. Bizi bir kaç kağıt mendile mecbur bırakan ve sonrasında mendilin sonunun çöp kovası olması da ayrı bi tezatlık örneği.

Aslında güzeldir ağlamak; acının tam can çekiştiği ve çekiştirdiği nokta da kalbin bile dayanamadığı, beynin bile aradan çekildiği o nokta da ağlamak güzeldir. Sizsinizdir ağlarken ne de olsa! İnsan olduğunuzun da bir kanıtıdır, ağlamak insan olmaktır aslında. Bir acı neticesinde dökülen gözün yaşları yanakların bile acı çektiğinin de bir göstergesidir. Çünkü yağmur değildir gözyaşı; şemsiye açamazsınız…

Ahh… Duvarlarla konuşan biri olarak söylüyorum en kötüsü ağlayamamaktır. Siz ağlamak isterken, her türlü ağlama aşaması tamamlanmışken şartlar el vermediğinden ötürü gözyaşınızı içinize akıtmaktır en kötüsü.
Ağlayamamak; en kötüsüdür.
Ve bu yüzden güzeldir ağlamak…
Bir damla yaş, kalbizin taş olmadığının kanıtıdır.
Ağlamak güzeldir…
Ne mutlu ağlayana!!!

Özdemir Asaf’ın o güzel şiiri:

Ağlamak

Ağlamak,
Unutmak kadar kolaydır inan.
Sevin ağlayabiliyorsan,
Sevin ağlıyorsan,
Gül ağlayabiliyorum diye,
Gül ağlıyorum, ağlıyorum diye.
Sana birşey yapamam
Ağlayamıyorsan…

Ağlamak,
Bazı acılarda yetmez,
Bazı ölümlere..

Örtüsüdür bazı acıların,
Örter, örtülmez,
Savunur bir süre.

Ağlayanlar sevinmeli,
Sevin ağlıyabiliyorsan,
Acılar art arda dinmeli..

Durur bir nöbetçi gibi,
Durur bir bekçi gibi,
Zamana gülmeli gülmeli..

Sevin ağlayabiliyorsan.
Unutmanın kardeşidir ağlamak.
Uyur uyanır yatağında duyguların,
Düşüncenin kucağında, hep çocuktur
Ağlamak…

BETÜL HARMANBAŞI

[Toplam:1    Ortalama:5/5]

Leave A Reply