DÜNYA YAVAŞ YAVAŞ ÖLÜYORSUN

Yavaş yavaş usulca

Yaşamaya heves ettim.

İçindeki  çocuksu tavır ölüyor

Gözlerinde uçan özgür kuşların bakışı

Kaderli gülüşün ölüyor.

Dünya kan götürüyorsun.

Çiçekli yollarda koşmaya

Gökyüzün mavi olduğu günlere

Çocukların şarkı söylediği günlere

Heves ettim.

Kötüler savaş ister

Sessizce usulca

Dostluklar bitmiş, talan olmuş

Dünya kan gölü oluyor…

Susma , katiller çoğalıyor

Mazlumlar ağlıyor

Çocuklar konuşmuyor, koşamıyor.

Huzurlu düzene heves ettim.

Silahlar her geçen gün daha çok konuşuyor.

Anneler ağıt yakıyor

Babalar feryat ediyor.

Sevgi yavaş yavaş eriyor

İnsanlar artık birbirlerine değil makinelere sarılıyor

Dünya, yavaş yavaş  ölüyorsun.

Mutluluğa heves ettim

Harabe olmuş kalpler

Yıkılmış insanlar, onları sevmeye heves ettim.

Düşen her kurşunun birer çiçek olmasına

Akan her yaşın umut olmasına

Açılmış yaraların kapanmasına

Heves ettim.

Yabanı otlar papatyaları esir almış.

Nehirler çöplerle yıkanıyor

Rüzgar kirli kokular getiriyor.

Çocuklar oyuncaklarına küsüyor

Dünya , yavaş yavaş ölüyorsun.

Yasaklamamaya ,yaşamaya,

Özgürlüğe, heves ettim.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir