MIZIKACI ÇOCUK

“Boynuna o yeşil fuları sarma çocuk                                                                  Gece trenlerine binme kaybolursun,                                                         Sokaklarda mızıka çalma çocuk, vurulursun…”

 

Korkusu kalmış içimizde terk edilmiş çocukların
Yitik yüzlü fotoğraflar duruyor siyah-beyaz
Kırık bir vazo masanın ortasında
Yıkık dökük odada
Susuz ve çiçeksiz

Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemizden                                               Korkusunu bırakıyor içimize,
Karanlığını.
Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden
Korkusu kalıyor içimizde,
Susuzluğu.

Ne vakit insan kalırsa korkusuyla bir başına,
Ve yalnızlığı bir çığ gibi büyüyorsa
Sabahları erken kalkmalı daima
Traş olmalı,
Saçını ve sakalını taramalı
Ve en güzel giysilerle çıkmalı sokağa
Ki gün doğmuyorsa bir daha
Ve inancın kefesi bundan yanaysa
Ve artık ölümse korkunun soğuk adı
Düşüvermişse yüreğimize
Yapacak hiçbir şey kalmamıştır.
Mutluluk adına…

ATİLLA İLHAN

ATİLLA İLHAN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir