Masum Yürekler

‘Çocuklar ırk, din bilmezler,

insan ayrımı yapmazlar,

ölçütleri sevgidir,

nefreti büyüklerden öğrenirler’.

          Çocuklarınıza sevgiyi, ayrım yapmadan insanları sevmeyi aşılayın, onların yüreklerini pis düşüncelerinizle kirletmeyin.

          Yaratılıştan şanssız insanlar vardır. Doğarsın, çocuk olursun; ama asla çocukluğunu yaşayamazsın. Mendil satarsın, bir restoranın önünden geçerken yemek kokusuyla doyarsın mesela veya diğer çocukların kaçışlarına şahit olursun. Çocukları değil de aileleri… Bir park bahçesinde sokak çocukları ve diğer çocuklar (bu ayrımı yapmak istemezdim). Diğer çocukların ailelerinin, sokak çocuklarının yanından çektiği çocuklarını, bu tarafa gelin, uzak durun gibi cümlelerle, yüzlerinde iğrenç bir ifadeyle çocuklarını çağırmalarına şahit olmak istemezdim, hele ki; sokak çocuklarının yaşadığı o burukluğu yaşamayı asla istemezdim. Yaşamadım veya yaşamadık hiçbirimiz, belki yaşamış olsaydık bu ayrımı yapamazdık, daha insancıl davranabilirdik o çocuklara.

‘Vicdan diyoruz, insanlık diyoruz, sevgi diyoruz. Bunlara sahip olmadıkça nerede hayvanlara karşı bizdeki manevi üstünlük?’

Bir çocuk düşünün, yağmurun altında, sığınacak yer bulamamış titriyor sokakta.10 yaşlarında bir çocuk ve yanlarından geçen çocuğun farkına dahi varmayan onca yaşı kemale ermiş şemsiyeli insan yok muydu? Vardı elbet; fakat insanlığa erişmiş varlık yoktu. İnsanlık sadece o çocuğa acıyarak bakıp yanlarından geçmekti, insanlık o çocuğun incineceğini düşünmeden bakmaktı yüzlerine ve insanlık şemsiyelerimizin altında saçlarımızın bozulmaması, kıyafetlerimizin ıslanmamasıydı. O şemsiyeyi verseydik çocuğa vicdanımız temizlenirdi, çıkarlarımız varsa gülümser olmuştuk karşımızdakine ve o çocuklardan hiç bir çıkarımız yoktu.

Bazen bana çok olur , size de olur mu bilmem. Bir sokak çocuğunu gördüğümde düğümlenir yiyip içtiklerim, gezip tozduklarım boğazıma; çocukluğum oturur mideme ve çocukluğunu yaşayamayan her çocuk acıtır içimi.

Öyle bir gün istiyorum ki bütün sokak çocuklarını lunaparka götüreyim; ama öyle bir gün olacak ki sokak çocukları değil diğer çocukların da olduğu bir lunapark ve ayrımcılıktan uzak, özgürce kahkaha attıkları bir lunapark. Işıltıyı o zaman görün, eğlenmeyi o zaman…

Çocukları gülümseyince daha güzel oluyor dünya.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir