Sonu Toprak

Susmuş insanlar, Bencilliklerine köle olup, Üç maymun rolüne kapılmışlar. Kimileri yemiş feleğin sillesini, Kimileri sefa sürmekte arsızca. Sevmeyi rakı masalarında arayanlar, Mutluluğu parayla satın aldığını sananlar, Yani insanlığın varoluşuna; Leke sürüp, karalayanlar, İnsan kılıklı hayvanlar. Tek bir lokma ekmeği, Ve bir tabak yemeği olan, Sevginin karın doyurmadığını söyleyenlere inat, Sevgileriyle huzur bulan, İnsanlıktan nasibini almış; Yani her haline şükürde bulunan İnsanoğlu insanlar… Dönüp baksalar aynaya, her ikisi de, Kimi şükreder haline, Kimiyse parmağı kanasa, Ayakkabısının topuğu kırılsa güzel kızın, Arabasının farı patlasa yakışıklı gencin, Basar en haksız isyanı. Oysa ikisi de aynı, Allah yarattı. Birine vermedi, bu onun sınavıydı, Birine verdi bolca, insanlığını sapıttı. Farklıyız elbet; Kimimizde var, kimimizde yok, Kimi aç, kimi tok. Lakin öyle bir gerçek var ki, Gerçeklerin en gerçeği; ”Gelir sonbahar düşer yaprak, Ey insanoğlu ne olursan ol gideceğin yer toprak.”

BETÜL HARMANBAŞI

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir