BELKİ

Hiç özlemiyorsun hep özletiyorsun

Kalbime öyle bir hapsetmişim ki seni,

Aklım bana küsmüş.

Gözlerine tutsak

Sesine hasret

Gülüşüne esir olmuşum.

Bekleyişim hep boşuna,

Karanlık günlerin sonu yok

Gidenin de geleceği yok…

Pencerede oturup bekliyorum

Umut belki kapımı çalar.

Gelmeyeceğini biliyorum ama

Belki…

Belki diyorum.

Dertler birikti uçurum kenarında,

Dalgalar da hırçınlaştı,

Radyonun sesi de gür çıkmıyor,

Kuşlar da eskisi kadar konuşmuyor,

Sanki her şey birbirine küstü

Sanki herkes bekliyor

Herkes tek bir şey söylüyor

Belki…

Bakışların memleket gibi

Yokluğun sürgün gibi

Senden gelecek haberse gurbet gibi

Yaşamak yarım kaldı.

Nefes almak zorlaştı.

Hayaller bir bir savruldu.

İçimdeki ufak ışık hiç sönmedi,

Belki bir gün gelir diye

Belki…

Yaşanan anıları kalbime

Fotoğrafları da sandığa kaldırdım.

Aynı gökyüzünde

Aynı şehirde

Aynı kalp de  soluyoruz.

Tutsam sana dokunacak kadar yakın

Bir kelime edecek kadar uzağım…

Öfkem sensizliğe

Çaresizliğim sensizliğe

Aşkınla zehirlenmiş,

Yetim kalmış,

İncinmiş, eksik, bir ben kalmışım.

Oysa ki sen bir gülümsesen

Zaten güneş doğacak.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir