Yolun sonunda


Hayat dünya için mutsuzluğa ödün verecek kadar cömert değildir ki.
Niye mutsuz olmak için insanlar kendini bu kadar parçalıyor anlamıyorum….
Neden mutsuz hissediyorsun kendini ?
Elinle değiştirmeyeceğim bir şeyi düşünüp mutsuz olmak kadar ahmakça bir şey var mı hayatta …
Karanlığın içindeki o ışığı düşünüp koşacaksın mutluluğa karanlığa bakıp mutsuzluğa hapsetmeyeceksin kendini. O küçük ışık için koşacaksın. Sen karanlığa baktın diye de kimse sana ödül vermez bunu da unutma…
O aydınlık her defasında uzaklaşacak ama sen yine de o aydınlığı bırakmayacaksın. O uzaklaştıkça sen tekrardan devam edeceksin o senden gittikçe; sen yeniden devam edeceksin…
Ve sen o aydınlığa gitmenin mutluluğu ve o aydınlığa kavuştuğun anı düşünerek devam edeceksin. Ve bu kadar uğraşın sonunda o aydınlığa kavuşup mutluluğu bulacaksın…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir