Yolun Sonunda

Hayat dünya için mutsuzluğa ödün verecek kadar cömert değildir ki..
Niye mutsuz olmak için insanlar kendini bu kadar parçalıyor anlamıyorum.
Neden mutsuz hissediyorsun kendini?
Elinle değiştiremeyeceğin bir şeyi düşünüp mutsuz olmak kadar ahmakça bir şey var mı hayatta.
Karanlığın içindeki o ışığı düşünüp koşacaksın mutluluğa, karanlığa bakıp mutsuzluğa hapsetmeyeceksin kendini. O küçük ışık için koşacaksın. Sen karanlığa baktın diye de kimse sana ödül vermez, bunu da unutma…
O aydınlık her defasında uzaklaşacak ama sen yine de o aydınlığı bırakmayacaksın. O uzaklaştıkça sen tekrardan devam edeceksin, o senden gittikçe sen yeniden devam edeceksin…
Ve sen o aydınlığa gitmenin mutluluğunu ve o aydınlığa kavuştuğun anını düşünerek devam edeceksin. Verdiğin uğraşın sonunda o aydınlığa kavuşup mutluluğu bulacaksın…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir