AKLIMA DÜŞERSİN

Güneş doğduğu vakit

Gün aydınlandığı an

Nefesim kesildiği vakit

Aklıma düşersin.

Yalnızlıkla cebelleştiğim an

Su içemediğim yemek yiyemediğim vakit

Kendimi unuttuğum an

Aklım düşersin.

Nazımın Piraye’ye tutulduğu vakit

Atilla İlhan’ın Maria’yı gördüğü an

Özdemir Asaf’ın Mevhi’ye vurulduğu an

Aklıma düşersin.

Sen beni benden aldığın vakit

Kalbime kaçtığın an

Beni lal ettiğin vakit

Aklıma düşersin

Hiç yapmam dediğin şeyleri yaparsın

İçine kapanırsın

İnsanlar yerine kitaplarla şiirlerle şairlerle konuşursun.

O an işte yine aklıma düşersin

Yalnız da olsak mutsuz da olsak

Fakir de olsak zengin de olsak yaşıyoruz.

Her yaşıyorum dediğim de aklıma düşersin

Kerem’in Aslı’ya baktığı an

Ferhat Şirin’i duyduğu vakit

Mecnun Leyla’dan umut beklediği an gibi

Aklıma düşersin.

Dağlara yetişemediğim zamanlarda

Gökyüzünde bulutlar azaldığında

Çaresizim yalnızlığım olduğunda

Aklıma düşersin.

Sensizliği sorgulamak

Sensizliğe göğüs gelmek

Sensizliğe, sonsuzluğa yürümek zor

Özlemin acı verdiği vakit

Aklıma düşersin.

Öyle bir şeysin ki;

Aklım, kalbim, hayallerim sende kaldı.

Hayattan zevk almayı bıraktım an

Yağmura teslim olduğum vakit

Hayalin ile konuştuğum zaman

İçimdesin…

Ne zaman bir ses duyduğum da

Fırtına da kaybolduğum an da

Bahar bittiği vakit de

Aklıma düşersin.

Yüreğim feryat eder

Kabuslarım hiç bitmez

Neşem sevincim gençliğim kalmaz.

Elim de sigaram, kulağım da bizim şarkımız

Bu akşam da dertliyim.

Sen her an

Her vakit

Neden aklıma düşersin?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir